Yazın başlarıydı,tatlı esen meltemle yüzümdeki hüznüme,dudağımı istemsizce tek yana doğru çeken yarım bir gülümseme oturdu.Bu büyük evin dahada büyük olan bahçesindeki,erik ağacı sanki yine beni çağırıyordu,doğrusu bende,her zaman ki sığınağıma kavuşmak için sabırsızlanıyordum.Defteri mi,kalemimi kapıp ona doğru koştum,her zaman ki dalıma yerleştim,sanki kendimi emin ellere bırakmışım gibi güvende hissettim ve yazmaya başladım......